บุคคลผู้มีความเชื่อ คือผู้ชอบธรรมที่เดินในทางของพระเจ้า เพราะว่าความเชื่อ คือการเดินไปพร้อมกับพระคริสต์เจ้าซึ่งธรรมบัญญัติทั้งหมดสำเร็จสมบูรณ์ในพระองค์ ความเชื่อรวมเราเข้าเป็นหนึ่งเดียวกับความชอบธรรมของพระคริสตเจ้านั่นเอง
ยรม. 17:5 พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “คนที่วางใจในมนุษย์ และให้เนื้อหนังเป็นกำลังของเขา และใจของเขาหันออกจากพระยาห์เวห์ คนนั้นก็เป็นที่แช่งสาป
ยรม. 17:6 เขาเป็นเหมือนพุ่มไม้ที่อยู่ในทะเลทราย และจะไม่เห็นสิ่งดีที่มาถึง เขาจะอาศัยอยู่ในแผ่นดินที่แตกระแหงในถิ่นทุรกันดาร ในแผ่นดินเค็มที่ไม่มีคนอาศัย
ยรม. 17:7 “คนที่วางใจในพระยาห์เวห์ย่อมได้รับพระพร คือผู้ที่ความวางใจของเขาอยู่ในพระยาห์เวห์
ยรม. 17:8 เขาเป็นเหมือนต้นไม้ที่ปลูกไว้ริมน้ำ ซึ่งหยั่งรากของมันออกไปข้างลำน้ำ เมื่อแดดส่องมาถึงก็ไม่กลัว เพราะใบของมันคงเขียวอยู่เสมอ และไม่กระวนกระวายในปีที่แห้งแล้ง เพราะมันไม่หยุดที่จะเกิดผล”
สดด. 1:1 บุคคลผู้เป็นสุขคือ ผู้ไม่เดินตามคำแนะนำของคนอธรรม ไม่ยืนอยู่ในทางของคนบาป ไม่นั่งอยู่ในที่นั่งของคนที่ชอบเยาะเย้ย
สดด. 1:2 แต่ความปีติยินดีของผู้นั้นอยู่ในธรรมบัญญัติของพระยาห์เวห์ เขาใคร่ครวญธรรมบัญญัติของพระองค์ทั้งกลางวันและกลางคืน
สดด. 1:3 เขาเป็นเหมือนต้นไม้ที่ปลูกไว้ริมธารน้ำ ซึ่งเกิดผลตามฤดูกาล และใบก็ไม่เหี่ยวแห้ง ทุกอย่างที่เขาทำก็จำเริญขึ้น
สดด. 1:4 คนอธรรมไม่เป็นเช่นนั้น แต่เป็นเหมือนแกลบซึ่งลมพัดกระจายไป
สดด. 1:5 ฉะนั้นคนอธรรมจะไม่ได้ยืนขึ้นในการพิพากษา และคนบาปก็เช่นกันในที่ชุมนุมคนชอบธรรม
สดด. 1:6 เพราะพระยาห์เวห์ทรงเฝ้ารักษาทางของคนชอบธรรม แต่ทางของคนอธรรมจะพินาศไป
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น