มีหลายคนถามผมว่าทำไมต้องเชื่อพระเจ้า
ผมไม่ใช่นักคิดนักปราชญ
ผมก็เป็นคนธรรมดาสามมัญคนหนึ่ง
ผมเริ่มเชื่อพระเจ้าแต่เด็กเมื่ออายุ12ปีจะได้
ไม่มีเหตุผลมากมายเพียงแต่ผมยอมรับว่าผมเป็นคนบาปที่ควรได้รับความรอด
จากชีวิตใหม่
ในพระคำภีร์โยฮันบทที่3ข้อที่16บอกผมว่า เพราะว่าพรเจ้าทรงรักโลกจนได้ประทานพระบุตรองค์เดียวของพระองค์เพื่อมาช่วยมนุษย์ทุกคนให้รอด
วันที่ผมตัดสินใจเชื่อพระเจ้าครั้งแรกที่สวนลุมแต่ก็โดนเมินจากคนที่เรียกว่าพี่เลี้ยงฝ่ายจิตวิญญาณ
จนกระทั่งครั้งที่สองผมได้พบกับทีมพี่น้องจากคริสตจักรในกรุงเทพสุขุมวิทซอย36
เค้าคือพี่น้องวสันต์ เติ้งสมชัยศิลป์ พี่น้องธำรงค์
ได้พบพูดคุยกับผมตอนนั้นปี1978ผมจำได้ว่ายังเรียนอยู่ชั้นประถมห้า
เป็นเด็กอายุเพียงสิบสองปีเท่านั้น ไม่มีตังค์ไม่มีเงินที่จะซื้อหนังสือที่เค้ามาเปิดร้านขายกันได้
ได้บอกว่าถ้าให้ฟรีผมจะเอาทั้งที่ตอนนั้นพี่วสันต์ก็แอบจ่ายเงินค่าหนังสือเล่มละบาทห้าสิบสตางค์ให้เสียหลายเล่ม
จากก้าวแรกที่พระเจ้าได้ทรงเรียกผมจนป่านนี้มาจนอายุสี่สิบเจ็ดปี เชื่อพระเจ้ามาได้กว่าสามสิบห้าปี
หนทางของพระเจ้าไม่ได้โรงด้วยกลีบกุหลาบจริงๆๆ..
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น